اين روزا خيلي بهم ريخته شدم!
اصلا نمي دونم چيكار دارم ميكنم!
به يه بن بستايي رسيده م كه واقعا زندگي رو برام بي معنا كرده!
يه سوالايي توي ذهنم مي پيچه كه احساس مي كنم هنوز ظرفيتشون رو ندارم!
نميخوام راجع به اون سوالا حرف بزنم.چون ممكنه شما هم گرفتار بشين!(اگه تا حالا نشدين!!!)
ولي نميدونم اين چه وضعيتيه كه من دارم توش غرق ميشم!
دنياي من داره كوچيك ميشه...نه...داره بزرگ ميشه!....نميدونم...شايد هر دوش!!
ديشب داشتم سياره ي مشتري رو نگاه مي كردم با چند تا از قمراي دور و ورش...
با خودم گفتم: واي خدا!...اين دنياي كوچيك من چقدر بزرگه!!!!...يعني اين همون بزرگترين سياره ي منظومه ي كوچولوي ماس!؟؟...از اينجا كه من ميبينم قطرش به نيم ميلي متر هم نميرسه!!چه فاصله اي!!!!...تازه اين سياره كه يكي از سياره هاي نسبتا نزديكه!!سياره هاي ديگه چي؟...منظومه هاي ديگه چي؟...كهكشان ها....واااااي!!!!...اصلا دنيا تا كجا ادامه داره!!!؟
اين روزا تنها كسي كه منو ميفهمه آسمونه!
هر شب ميرم ملاقاتش!
نميدونم چه جاذبه اي داره كه هيچوقت ازش سير نميشم!
توي يه ماشين بشينيد و يه دوربين فيلمبرداري هم دستتون باشه...همينطور كه ماشين حركت ميكنه شما از جاده ي روبرو فيلم بگيرين...بعد چند بار زوم اين و زوم اوت (zoom in - zoom out ) كنيد...وقتي فيلم رو پخش كنيد يه صحنه ي عجيب ميبينيد!(اگه تا حالا نديدين!!!)
دنياي من داره مثل اين فيلم ميشه!نميدونه بره جلو يا بياد عقب!
اي كاش ميشد از دنيا انصراف داد!البته نه با يه چيزاي مزخرفي مثل خودكشي و اين حرفا!!!!!
من دارم يه انقلاب رو تجربه ميكنم...انقلابي كه هنوز براش آماده نشدم!...اين خيلي سخته!!
من لبه ي پرتگاه ايستاده م!...با يه تلنگر كارم تمومه!
با كوچيكترين جرقه آتيش ميگيرم!
با كم سرعت ترين باد از ريشه كنده ميشم!
از يه نفر پرسيدم كه من الان كجا ايستاده م!؟...گفت زياد نگران نباش!...اين چيزا توي سن تو طبيعيه!
واقعا طبيعيه!!!!!!؟؟؟؟.....واااااي!!!.....پس غير طبيعي چي ميتونه باشه!!!!؟
خدايا! ؛ اين امتحاني كه داري از من ميگيري خيلي سخته!...من هنوز درسم رو كامل نخوندم!...يه فرصت ديگه بهم بده!