و دو مرد را براي امت مثال آر كه به يكي از آنها دو باغ انگور داديم و به نخل خرما اطرافش را پوشانديم و عرصه ميان آنها را كشتزار قرار داديم.
آن دو باغ كاملا ميوه هاي خود را بي هيچ آفت و نقصان بداد و در وسط آنها جوي آبي نيز روان ساختيم.
و اين مرد كه دو باغ ميوه بسيار داشت با رفيق خود در مقام گفتگو و مفاخرت برآمد و گفت: من از تو به دارايي بيشتر و از حيث خدم و حشم نيز عزيزتر و توانمندترم.
و روزي به باغ خود در حالي كه به نفس خود ستمكار بود داخل شد ،گفت: گمان ندارم هرگز اين باغ نابود شود.
و نيز گمان نمي كنم كه روز قيامتي به پا شود و اگر (به فرض هم خدا و قيامتي باشد و) من به سوي خداي خود باز گردم البته (در آن جهان نيز) از اين باغ دنيا منزلي بهتر خواهم يافت.
رفيق او در مقام گفتگو (و اندرز) به او گفت: آيا به خدايي كه نخست از خاك و بعد از نطفه تو را آفريد و آن گاه مردي كامل و آراسته خلقت ساخت كافر شدي؟!
ليكن من پروردگارم آن خداي يكتاست و هرگز به خداي خود احدي را شريك نخواهم ساخت.
و تو چرا وقتي به باغ خود در آمدي نگفتي كه همه چيز به خواست خداست و جز قدرت خدا قوه اي نيست؟ اگر تو مرا از خود به مال و فرزند كمتر داني(به خود مغرور مشو كه ؛)
اميد است خدا مرا بهتر از باغ تو بدهد و بر بوستان تو آتشي فرستد كه باغت يكسره نابود و با خاك يكسان گردد.
يا آبش به زمين فرو رود و ديگر هرگز نتواني آب به دست آري (و باغت از بي آبي خشك شود.)
و ثمره و ميوه هايش همه نابود گرديد و او (از شدت حزن و اندوه) بر آنچه در باغ خرج كرده بود دست بر دست مي زد كه بنا و اشجارش همه ويران و خشك شده بود و مي گفت: اي كاش من احدي را به خداي خود شريك نمي ساختم.
و ابدا جز خدا هيچ گروهي نبود كه آن گنهكار كافر را از قهر و خشم خدا ياري و حمايت كند و نه خود مدافع خويش بود.

((قرآن - سوره كهف ، آيه 32 تا 43))

نوشته شده در شنبه هفدهم مرداد 1388ساعت 19:32 توسط saeed| |